the imaginations of my right hand

Unavoidable

2012-01-15T19:56:00.001-08:00

یکسری مسائل وجود دارند که تصورشون شاید ناممکن باشه. شاید کسی نتونه تصور کنه زندگی بدون اکسیژن چطوری می تونه باشه. ولی باید دید وقتی کسی رو ببینیم که بدون تجهیزات بدون اکسیژن داره به زندگی ادامه می ده چجور واکنش ذهنی خواهیم داشت. انکار؟ توجیه؟ توضیح؟

بعضی (با تخفیف) از پدیده ها، فرضیه ها و توضیح ها هم به همین شکل هستند و شاید عدم پذیرششون برمی گرده به یک سری ساختارهای ناممکنی که تو ذهن ما تبیین شده ان.

می شه به سادگی و راحتی در مقابل پدیده ی واقعی همچون موضعی اتخاذ کرد. در صورت مشاهده ی یک واقعیت ماتریال، یک توضیح بدون نقص (در لحظه و نقطه) و یک فرضیه ی نقض نشده تنها تسلیم شد و لبخندی زد و جبر محتوم رو پذیرفت...

Form

2011-12-25T05:03:00.001-08:00

The orange flames were enclosing the scene.

Shouts and Roars were rupturing through the domain.

horror was the only logical argument.

She confidently grabbed him tight and looked sadly into his eyes.

paved the way smoothly to the portal and with all her existence pushed the button for the past.

Came again to the sphere of peace and the the easiness of obliviousness.

midst the green valleys of grains and dust came the great cataclysm.

and began the elimination of the humankind and whatever he has had ever created.

as for them, falling desperately for each other again, one of whom not conscious of the sequel SHE was engaged in, the inevitable seemed unstoppable.

She, again, looked sadly in his eyes and paved the way, smoothly to the portal, knowing, against all odds, there’s still another chance, earlier in time.

She was thinking: goodbye can never be the answer…

AWKWARD

2011-10-29T02:55:00.001-07:00

اوقات نادری وجود دارند که حس می کنم احمقم

حماقت ذاتی کم نظیری که به موجبش تمام پدیده ها به شدت ساده به نظرم می رسند

در حالی که نیستند

و من تنهار در همین اوقات اندک قادرم از نشانه هایی این پیچیئگی عظیم رو حدس بزنم

و غمگین تر اینکه این واقعیت که تقریبا همه آگاه به این پیچیدگی هستند مثل یک خرس وحشی بهم حمله ور می شه

و من به حدت تو زاویه ای فرو می رم و کوچیک به نظر میام

درحالی که کماکان قیافه ی حق به جانب به خودم گرفتم

‘The Inevitable Definition of an Existence’ or, simply, ‘The Reality’

2011-10-23T04:05:00.001-07:00

it’s 2:49 in the morning and it’s unusual, desperate and probably sad.

but it’s inevitably true.

that’s because it exists.

and the existence is necessarily definite.

where it’s the definition of it which makes it inevitable.

well, the inevitable is the truth, or at least, the reality.

However, it’s the quality of this inevitable existence that imposes the definition of the human condition each moment.

…

flap…

philosophizing about it didn’t wear it’s desolation away.

alright…

it’s a confession already:

I was dreaming of my childhood.

and it was such a delightful vision.

so delightful and joyous…

the anarchomusic

2011-09-25T10:27:00.001-07:00

Give me my music archive, my earphone and whatever else necessary.

I will free the whole world…

The Last Man on Earth

2011-09-16T12:11:00.001-07:00

There once was this man, this beautiful sophisticated man, and I was a boy, a man, a young man, meeting him, there, at the main building of the collage. And he was watching me and I knew he knew me, for he was watching me and again, he knew me since earlier, early 80s I guess. and I knew him as well back then and right now and then again he knew my father. As a matter of fact he knew my father first and then me, not to mention my mom in between. and we all knew his family. Trivial I guess though, but he smiled at me quite gently as quite gentleman as he was, and I remembered him being one, and told me in the most pleasently piercing sound a shriveling velvet like word can throw in the thin morning air, producing vivid images on my heads as a grotesque conscious deja vu to my eyes: “I know I would be able count on you”.

***

the world is at the dusk of it's destruction I guess and it is later on decades. Orange flames were common scenes where couples screamed in joy or pain or both, for humanity was at it’s finale, or at it’s another renaissance, where and when he, the one, the man with almost everything, who could afford to possibly want no more, would inherit it all, and he, the sophisticated man, as I once guessed and then told otherwise, would be the last person to capitulate whatever is left to what or whoever would come subsequently.

I can not by myself judge whether it was the most glamorous illustration there ever could be or the most wretched one of them all. Yet there suddenly seemed to be I am the one, and I always have been, I guess, with a power invested on me to be the last one standing out there.

***

The sophisticated man knew me. As he knew me back in the 80s. He knew my father and my mom too. He looked upon me as he once did decades earlier and he smiled at me, and was gradually swaped beneath my feet while whispering words of wisdom, just as acute as he once did decades ago. There was a sudden realization for me, ketting me guess that it was actually me being lifted from the orange surface off. Of course it wasn’t orange any more. White snow had covered it all already. I was the last man on earth. And I was ready. I guess I was…

LiveJournal Tags: fantasy, apocolypse, fiction

typical

2011-09-15T16:14:00.001-07:00

This is where the backing song behind the protagonist theme sings: “There’s a hideous omen behind my soul, tearing it apart”.

The lonely protagonist turns away and whispers: “Enough with this shit. I’d rather die and not witness this misery suffocating this town”.

…

shut the fuck up protagonist…

urge

2011-08-27T02:06:00.001-07:00

a while from now I will start to fade.

in a gradually subtle way I will.

I will fade and there would be a moment by which I wouldn’t exist as I used to.

no existence of me but an aspiration.

or aspirations.

these will shape a common existence, in which I will bloom into.

no boundaries, and I’ll grow.

growth like tones f chords, harmonized and mesmerized.

and that wouldn’t be the end of me, but the very genesis.

I just have to wait…

heh…

2011-08-14T22:20:00.001-07:00

I wish I were a filmmaker.

I would be just happy…

Social Pain

2011-08-13T23:10:00.001-07:00

درد را نباید فریاد زد.

نباید گفت،

و هم نباید در نقش زاهدی آرام و بی درد،

چشید

چه فریادهایی از نهان های تنهایی ها بر فراز قله ها که کشیده شدند،

ولی شنیده نشدند،

زندگی نشدند.

و چه زمزمه های روزانه ای که در اعماق بی هدف به باد سپرده شدند

و بنیان ها برافکندند

زندگی شدند

درد را نباید فریاد زد، نباید گفت و نباید چشید.

درد را باید

زندگی کرد

The Legend

2011-07-18T01:44:00.001-07:00

(Narrator:)

Sometimes, things just happen.

It doesn’t mean that they happen without a reason.

The fact is, they happen. And the reason is there too. But no one knows it.

(exotic, adventurous music begins)

And that is how mysteries are born.

And occasionally, legends too.

* * *

So was the beastly nomad from the east,

who suddenly captured the fascination of the west,

with just being there and doing nothing but,

being a legend…

His story travelled through cities and countries.

People of every corner talked about him every day.

Mothers told stories of him to their children.

His myth grew by time, and until now it remains as the greatest hero of all time:

The eastern nomad,

(exotic, adventurous music plays strongly and clearly)

Who no one ever knew how or why he was so famous.

He was just famous,

and the fact is and has been:

who cares why?

(exotic, adventurous music fades out…)

misplacement hallucination

2011-05-12T00:27:00.000-07:00

The dream,

if came true,

ever,

it’s all-right.

Nevertheless,

I don’t know.

I just don’t…

...هشت، هشت و نیم، نه، نه و نیم

2011-03-28T12:28:00.000-07:00

برگرفته از یک داستان واقعی:

چشمهایش را بسته بود. خسته بود. خسته از سفر، از تقدیر. به تقدیر اعتقاد داشت و نداشت.
آفتاب نزده بود که به شهر رسید. به شهر آرزوها و رویا ها. کامیابی ها و دلباختگی ها. بوی دود می آمد. دود و خاک. خاک و گرمای تابستان. تابستان داغ و طولانی. فرساینده، فاسد کننده.
هنوز آفتاب نزده یود. بوی دود می شنید. صدای ماشینها را هم. به سرعت می رفتند. پیاده بود. فکر کرد که دیر خواهد رسید. اما به کجا؟ به شهر رسیده بود. نزدیکتر بود. نبود؟ مقصدی ولی نداشت. داشت؟
داشت آفتاب می زد. خیابان شلوغ تر شده بود. بوی عرق می داد. پیراهن سفیدش، ولی، از سیاهی دود یکنواختی که برویش نشسته بود، چرکی را نشان نمی داد. شلوار قهوه ای اش هم. گرم بود. آستین هایش را تا بالای آرنج تا زد. در امتداد خیابان راه می رفت.
...
روی نیمکت پارک کوچکی، کنار خیابان نشست. سر و صدا زیاد بود. بوی دود رفته بود. چشمانش را بست. پارک دیگری را تجسم کرد. مکان های اتفاقات مهم، برایش مهم بود. اهمیت خالص و نابی برایشان قائل بود. انگار که سرنوشتشان از ابتدا، از ازل، در وجودشان نهاده شده بود. به تاریخ ساعتش نگاه کرد. بیست و ششم بود. بیست و ششم. تاریخ های مهم را نیز مستثنی از مکان ها نمی دانست. بیست و ششم ها بنا بودند که روزهای مهمی باشند. خیلی مهم. حتی قبل از آنکه شروع به مهم بودن بکنند. بعدها فهمید که زمان ها و مکان های بخصوص، تنها در لحظه ی وقوع و وجود خاصّند، و دیگر نه.

چشمانش را بازهم بست. بیست و ششم دلخواهش را تصویر کرد. عادت به این کار داشت. درد لذیذ، غم شیرینی را حس می کرد. وقوع محتوم بیست و ششم را مرهمی برای تمام بیست و ششم هایی که گواهی خلاف می دادند کرده بود. تناقض حاصل بلای ذهن دردمندش شده بود و چرا هایی که بی جواب مانده بودند را برهانی برای اثبات حقانیتش. بعدها فهمید که همان بیست و ششم هم اشتباهی بیش نبود. انسان ها واجب الخطا هستند. چراهایی هم هستند که هیچ وقت جوابی ندارند.
...
حرکت کرد. غوطه ور در افکاری از همین سنخ، زمان های بخصوص، مکان های بخصوص، حرف های بخصوص و کارهای بخصوص. رسید. وقتش هم نزدیک بود. روی پله ای که مقدسش می پنداشت نشست. به تقدس اعتقاد داشت و نداشت. بعدها فهمید که تقدس نه تنها ذات موجودی نست، بلکه اساسا نیست، وجود ندارد.
گرم بود. خلوت بود. منتظر بود. ماشین ها و ادم ها تک و توک می آمدند و می رفتند. یکنواختی صحنه خسته اش کرد و روی همان پله شروع کرد به چرت زدن. بیدار که شد زمان موعود گذشته بود. پانزده دقیقه. اخم هایش در هم رفتند. با این حال مطمئن بود اتفاقی نیفتاده که اگر بیدار می بود متوجه اش می بود. خشمش به سرعت فروکش کرد. دلیل دیگرش این بود که بیست و ششم های دیگری نیز وجود داشتند و او چشم به راهشان بود. ولی هیچ اتفاقی در هیچکدام از بیست و ششم ها نیفتاد.
...
بعدها فهمید که هیچ اتفاقی در هیچ بیست و ششمی روی نداده بود. همینطور فهمید که هیچوفت هیچ اتفاقی روی نداده بود. هیچوقت، هیچ اتفاقی

ترکیب های وصفی

2011-03-17T09:19:00.000-07:00

کشاکش مسموم
رویای دیرین بعید
غم مزمن
امید واهی
خودآگاه مشوش
ناخودآگاه ناخودآگاه
ملامت بیهوده
خاطرات سهمگین
انرژی هدر رفته
بطالت متعفن
زمان مرده
زمان از دست رفته
...
زمان از دست رفته

Built Then Burnt (Hurrah! Hurrah!)

2011-02-14T21:32:00.000-08:00

Dear brothers and sisters
dear enemies and friends

Why are we all so alone here
All we need is a little more hope, a little more joy
All we need is a little more light, a little less weight, a little more freedom.
If we were an army, and if we believed that we were an army
And we believed that everyone was scared like little lost children in their grown up clothes and poses
So we ended up alone here floating through long wasted days, or great tribulations.
While everything felt wrong
Good words, strong words, words that could've moved mountains
Words that no one ever said
We were all waiting to hear those words and no one ever said them
And the tactics never hatched
And the plans were never mapped
And we all learned not to believe
And strange lonesome monsters loafed through the hills wondering why
And it is best to never ever ever ever ever ever ever ever ever ever wonder why
So tangle - oh tangle us up in bright red ribbons!
Let's have a parade
It's been so long since we had a parade, so let's have a parade!
Let's invite all our friends
And all our friends' friends!
Let's promenade down the boulevards with terrific pride and light in our eyes
Twelve feet tall and staggering
Sick with joy with the angels there and light in our eyes
Brothers and sisters, hope still waits in the wings like a bitter spinster
Impatient, lonely and shivering, waiting to build her glorious fires
It's because of our plans man; our beautiful ridiculous plans
Let's launch them like careening jetplanes
Let's crash all our planes in the river
Let's build strange and radiant machines at this jericho waiting to fall

انعکاس: واقعیت در رویا، رویا در واقعیت

2011-02-03T17:11:00.001-08:00

قسمتی از صورتش را در آینه ی ماشین خاکستری، که در جاده ی خلوتی پیش می رفت می دید. لحظه ای بعد، تصویر لبخندی به وسعت کرانه ی چشمهایش. جاری شدن لذت توام با هیجان درونش را حس کرد. پخش شدن گرمای چگال، و مسطح شدنش در سطح پوست، و مو های دست و پا. چارپوب پنجره ی همان ماشین خاکستری، و کوچه ای به ظاهر بی انتها که به پایین سرازیر می شد. خانه های حد اکثر دو طبقه ی آجری در دو طرف آن و تیر چراغ برقی که نمی شد رنگش را از دیوار کنارش تشخیص داد، و شبح سیاهی که با سری افکنده، کیفی در دست دور می شد. هر دم بر تیرگی و مه آلودگی کوچه افزوده می شد. ولی نه مه ساده ی صبحهای پاییز، که محو شدگی تدریجی خودخاسته ای که نقاش به تابلو می دهد. سردی تصویر، تمام گرما را، مانند اسفنجی خشک، از موها، پوست و همه جایش دزدید و در خود باد کرده اش نگه داشت.گرمای متمرکزی که از آن به سرمای گسترده نیز تعبیر می شود. او دیگر رفته بود...

همین سرما بود که از خواب بیدارش کرد و برآنش داشت که پنجره ی پشت سرش را بیشتر ببندد. با چشمانی به زخمت نیمه باز و پیشانی پر چروک، در حالی که تلاش می کرد با کمترین هزینه ای پتویش را رویش حفظ کند، ساعت را جست. چشمانش را دوباره بست و در خود خزید. نفس عمیقی کشید و حبسش کرد. چند ثانیه بعد از دماغش رهایش کرد. چشمانش را کمی فشرد و بین ابروانش چین افتاد. سوراخ های دماغش در واکنشی همزمان به بازدمی دیگر و همان محرکی که چشمانش را فشرده و پیشانی اش را چین انداخته بود گشاد شدند. چند ثانیه بعد صورتش حالت طبیعی اش را باز یافت. دهانش رفته رفته کمی باز شد و نفس هایش منظم. دستش، که در تمام این مدت مشت شده بود، اکنون آرام رها شده بود. ساعت زنگ زد. چشمتنش فشرده شدند و پیشانیش در هم رفت. ساعت زنگ می زد.

شیر را در کاسه، روی خرده حبوبات ریخت. روی دستشویی نشست و چشمانش را بست. یک جوراب را به یک پایش کرد و کفشش را هم به همان پا. از پشت صندلی ها و میز و گلدان رویش به سختی توی آینه پیدا بود، با این حال به این وضع عادت داشت. با دستی که کیفش را نگه داشته بود، در را بست و یک دور کلید را چرخاند.

در راه مدام به سوسک های بزرگ و متوسط و قهوه ای رنگی که ممکن بود موقع برگشت در خانه مواجه شان شود فکر می کرد. پا هایشان را مجسم کرد، که چطور گوشتی و پوشیده از مو های کوتاه است. از سوسک ها نفرت داشت.

a life's tale, episode #3 (final episode)

2011-01-13T23:35:00.000-08:00

...

and yes, he married her, and she married him, with thousands of hopes, wishes and dreams. and the interesting point is that, almost every each of them were satisfied to the highest extent. they were happily together for a considerable while, untill the time arrived they both felt something is not just alright. they weren't quite sure about what they felt then, but they both decided to give birth to a baby like almost every other couple they new around. and our common senses tell us that, their son, too, was delivered by a strange dark skinned man, with a long black, shiny hat...

as every day and weak and year passed, they both were more sure that their son was the exact incident the once were missing. so their life began to glow like a star, giving warmth and joy to anything nearby. they enjoyed theur meal, and the traingle pies she made. the weekend picnic by the lake, and the gum baloons he could make. first they of school and first day of college. graduation picture with three smiley faces. loving and being loved, for the son this time, yet the same story, again and again... and we all know that permenant presences were responsible for making all these possible, fyling from place to place, time to time, just like gnats: some men with dark skins and long black shinny hats...

one nice morning he woke up early, washed his teeth and made breakfast for too, like the past 35 years. they both got dressed and took their canes and went outside for a little walk and some fresh air. they found a kosher bench in the park sorrounded by fallen leaves and birds landing at. he put his arm around her shoulders, while staring at some far point, drowned in some old, sweet momeries. then came a feeling very familiar, yet quite strange. the park dissapeard and the bench remained in the empty white space. from invisible lines, some fihures began to emerge, each dancing in a huge bubble, and flying weightless above their heads. a smiled place itself upon his mouth, his face conveyed satisfaction, his fingers tighter and his body warmer and his rhetoric eyes, focused to the scene he was looking at: countless dark skinned men, flying in harmony, each with a long black, shinny hat...

the end...

a life's tale, episode #2

2011-01-08T02:01:00.000-08:00

...

he surfed around the globe, as he was seeking mystery, to satisfy his desire, which he felt was his soul. cities and counteries he visited, but there was nowhere he felt like settling down. not untill the day he saw a man, pointing an arrow to a woman, with the most beautiful pair of eyes he had ever seen. the woman smiled at him and he smiled back and next to her he sat. the archer man was a dark skinned man, with a long, black shiny hat...

it was the period he believed, was the sweetest of his whole life indeed. they thought they love themselves so much, in such ways, that no human have ever been able to imagine. but weeks and months proved them, such strong feelings were somehow in vain. and finally the mark was made, when they both felt their relationship smells just like a carcass of a dirty rat. this time, they both knew this was somehow connected with a strange man, sitting on the corner, with dark skin and a long, black shiny hat...

unable to stop living, the boy, now a man, picked a new lifestyle with different proiorities involved. he chose a job and worked hard and found new friends as he tried to put aside his past, but he some time sneaked around to see if he could find another strange, dark skinned man. he found one, just at the moment he let himself fall again for a pretty lovely girl at work, and he invited her to dinner and she accepted the offer after just a small chat. this time the man was smiling, wearing a long, black shiny hat...

to be continued...

a life's tale, episode #1

2011-01-04T02:07:00.003-08:00

once upon a time, not long ago, in a city not too far, not too near, lived a happy couple, waiting for their baby to be born. there came a man, and delivered an adorable tiny boy, with blushed cheeks and body just like a pat. the man, however, had dark skin, with a long, black, shiny hat...

days passed and the kid grew up fast. his parents, so happy, taught him how to walk, talk and laugh. at his fifth birthday, they held a small party for him and he recieved a lovely little furry cat, from another strange man, with dark skin, wearing a long, black, shiny hat...

it once came a day that the kid felt something. something odd and yet familiar in some ways. he felt that someone is calling him, toward the adventures, the unknowns, experiencing joy and wrath. he was of course, another dark skinned man, with a long, black shinny hat...

to be continued...

chat

l'avventura

2010-12-16T04:48:00.000-08:00

باور کردنش سخت بود. از لابی هتل بیرون دوید و به منتها الیه بالکن مشرف به کوه رسید. ایستاد و خیره شد...
در افکار منتاقضی غوطه ور بود که صدای نفس هایش را متوجه شد. برگشت و صورت در هم رفته و احمقانه اش را در مقابل صورت خودش دید. چند ثانیه گذشت.
مرد در تقلا برای به زبان آوردن جمله ای مناسب ولی ناتوان از یافتن آن، و به نشانه ی تنفر از خودش ابتدا سرش، و در ادامه همه ی بدنش را از او گرداند و به سمت نیمکت رفت. نشست و سرش را در دستانش گرفت. به ظاهر می گریست.
کلودیا دوباره به کوه نگاه کرد...
کوه به کلودیا خیره شد. کلودیا از کوه روی گرداند و رفت. رفت و دستانش را از پشت، دور گردن ماریو حلقه کرد. خیانتش را بخشیده بود. ماریو صورت خیسش را به سوی کوه دوخت.
کوه در حال فوران آتش بود

selflessness

2010-12-08T21:24:00.000-08:00

Lying on his bed, relapsed into some unclear memoir, he was dreaming of a day.

The day that all his creativity would be demonstrated in some shelves and all the cordial spirits would be imprisoned in his nasty lungs. His raring ambitions would be accommodated in a single room, with a single view in which only a tree would be the messenger of spring.

And it’s in the cold spring evenings when he longs to be there, on the beach, on a chair with a bottle of red wine and an empty glass. Saluting the cloudy sky, he would whisper a song. A Greek song. And he would dream that he could dance right there on the pebbles. A Greek dance. Like this, it goes: da ram... da ram... da ra ra da ram... da ram... da ram... da ra ra da ram... da ram... da ra ra da ra ra ram... da ra ra da ra ra ram...

The wind would witness as he was dying, that nothing could judge the right or wrong then...

conspire

2010-11-13T05:35:00.000-08:00

It's so sour;
there are times you feel it just fits there.
but most of the time you don't. a wasted dream keeps streching on the horizons you once believed were probable to cospire to conquer.
do you conspire to hold me down?
do you conspire to hold?
do you conspire to hold me down?

مردی که "اکنون" نداشت

2010-10-20T00:03:00.000-07:00

از هر آنچه، هر آنکه می شناخت، او کمینه تجمع گرا بود،
آیا بازش می داشت اگر تلاش کند او را منصرف کند؟

ترانه های کهن، نوای ابدی مینوازند،
و ترانه های سنتیمنتال، به یاد دوستانش می برند.
همان است، که هست: می توان همه را رها کرد.
و از خود می پرسید: آیا به تخمش هم هست؟

هنگام رانندگی در شب، چراغ های خیابان را چون دروازه هایی می دید،
دروازه هایی به درون انبار هایی پر، پر از هیچ.
متوجه نبود که صد ها بار تلاش کرده بود که همان چراغ ها را،
در روز هم،
منوّر ببیند

the tale of a man with an impersonal vision about what was supposed to be called his life

2010-10-14T21:55:00.000-07:00

All his life he was trying to place himself in situations which he was prepared for. Descisions, judgments, evaluations, were all subjects to his practice.
He was quite successful indeed...
All he was missing, was that all life, is just a matter of tense...

unavoidable

2010-09-02T02:40:00.000-07:00

Since I was a child, I used to shed my tears the most, whenever I commit something wrong, when I was eating. I don’t really know which one was sad: the eating, or the guilt I was feeling. So I found a way through by imagining that nothing had happened. That was how I could gradually forget for what I was in such situations. I felt good, not for I believed I was good. On the contrary, I just imagined that. That was fortune I guess, that I could live my spirit entirely on my imagination…

And now, that is why, I believe, I can’t remember the feelings, thoughts when I look back in me, some time ago. I don’t remember myself. Some vague, hazy, shadow like pictures, surrounded in some sort of greasy mist, reflecting some images belonging to people I used to know, like, love… So I won’t remember the world, as it was used to look, for me for I won’t remember me. That’s quite scary. And sad too…
I should start to write a diary...

Humane

2010-08-23T13:06:00.000-07:00

آدم ها، به اندازه ای که می شناسی، دیگر آدم نیستند. می شوند یک اسم. یک نشانه. یک حس. نگاهشان که می کنی دیگر دست و پا و مو نمی بینی. توصیفی از برداشتی که به تدریج و یا حتی ناگهان درونت نهادینه کرده ای غالبانه بروی پوست می خزد و حقیقت، دیگر آنچنان نیست که می بینی. گاهی دلم تنگ می شود برای دیدن آدمها. کسانی که وقت نداشته ام رویشان را با نماد های عقیم بپوشانم. می روم میدان انقلاب، آن دست خیابان. نه این سمت دانشگاه. قبل ظهر، با عینک آفتابی تا می توانم هیاکل اطرافم را می نگرم. در مسیر رفت و برگشت. این هیاکل خود آدم ها هستند که بی هیچ ضمیمه ای ظاهر و محو می شوند. نه اسمی دارند و نه ویژگی قابل وصفی در قالب زمان اندک مواجهه. آدم ها این گونه اند که خوبند... آدمند

un pura formalita

2010-08-13T23:37:00.000-07:00

بازرس: این عکس کیه؟
نویسنده ی متهم: پائولا.
بازرس: پائولا کی بود؟
نویسنده ی متهم: پائولا همه چیز بود

اسلو موشن

2010-07-20T23:35:00.000-07:00

شب، آسفالت طوسی هم سیاه است، چه برسد به خورشید زرد،
خط های سفید جاده یکی یکی در میان چرخ های اتوموبیل ارّه شده و بیرون می روند،
و من، مسموم از الکل کشنده ی مشروبی گوارا و در جنگی شیرین ولی نافرجام جگر با زهر،
غرق در انگاره ای به رنگ همان آسفالت زیر پایمان به سمت خانه ای که نه آنِ من است و نه تو و نه صاحبش غرش کنان می تازیم.
هجوم یکباره ی افکار بی تناسب، ناشی از اضطراب های شبانه روزی و ملامت های گذشته،
و نیافتن پناهگاهی از شر خود در سرعت صد و بیست کیلومتر بر ساعت،
و تصویر دو سوسک قهوه ای غول پیکر در حال تولید مثل در حیاط خانه ای که شاید به سمتش می رانیم،
لاجرم عضلات گردنم را به سمت تو می فشارد و تصویر بی هویتی ام را در پیچ های مغز خونی، و هورمون سفید مترشح از آن محو می کند.
تصویر گنگ مغزم برایم نا آشناست و شاید برای همین است که لبخندی چشمانم را باریک تر می کند.
دیگر دیر شده است، سه پدال و دیگر ضمایم خاکستری، و همان آسفالت اینبار سیاه رنگ و البته صدا هایی نامفهوم و طبعا متشنج، التزام را ملزم جلوه می دهد.
و اینگونه شد که تو به تاریخ فانتزی صورتی رنگ من پیوستی و من در سقوط به اعماق چاله ی بنفش بی انتهایی رها شدم
بدون ترمز

ماجرای بسیار هیجان انگیز من در کافه تریای دانشگاه

2010-07-13T23:52:00.001-07:00

اوایل صبح است و در گوشه ی کافه تریای دانشگاه منتظر صبحانه ای که معمولا در خانه می خورم و امروز با بی حوصلگی مفرطی نخورده ام نشسته ام. البته نه در گوشه ی گوشه اش، کمی آن ور تر.
دختر نسبتا خوش لباسی توجه ام را جلب می کنم. خرید می کند و نیم نگاهی هم به من می اندازد و می رود.
املت با آب پرتغال سفارش داده ام. با اینکه بشدت احساس بی میلی می کنم ناگزیرانه صبحاه را بر خودم واجب می دانم.
صدای کولر های کافه تریا صدایی است که باید به دقت به آن گوش داد تا به مغشوش بودنش پی برد. شاید سردرد خفیفم مال همین است.
به یاد ناخن گیرم می افتم. خراب شده است. با قیچی درست نمی توانم ناخن هایم را کوتاه کنم. از ناخن بلند خیلی بدم می آید. با ته مداد پشت سرم را می خارانم.
همیشه برایم سوال بوده که پسری با این ضاهر چرا در کافه تریای دانشگاه پادویی می کند؟ درک نسبتا قابل قبولی از مد دارد و در نتیجه هوش نسبتا قابل قبولی.
دانشجوی دیگری دارد کره با پنیر یا یک همچون چیزی می خورد. تصمیم می گیرم دوستش نداشته باشم. بخاطر لباسش. نه، بخاطر طرز حرکت دادن دست ها وتنه اش. خوشم نیامد.
به دغدغه هایم فکر می کنم. از دیروز به برنامه ای که به ناچار و ناگهان برایم تغییر کرد فکر می کنم. در پی انگیزه های قوی تر و دلایل دلخوشکنک تری برای پی گیری آن هستم. به نظر می رسد تا آن موقع مه چیزی بیابم باید طبق آنچه قبلا باور داشتم رفتار کنم. حرکت های ناگهانی و یا عدم حرکت های آنچنانی ضربه های کشنده ای به من وارد کرده اند. یا نکرده اند؟
یک جمله را خط زدم... الان دیگر یادم هم نمی آید که چه بود...
یکهو خاطره ی مشاجره ی تاکسی ران با زنی را که شاید مربوط به سه سال پیش است به ذهنم می رسد. به خاطر کلمه ی "ولی نعمت" است. خودم را در آن مکان تصور کرده ام. بخاطر یک املت.
صبحانه ام حاضر شد،
همین

سُبک

2010-06-04T08:35:00.000-07:00

و آنگاه که در بالای بلندی، لبه ی صخره ی سترگ، زیر آسمانی صاف، قطره ای بر کفشش چکید، و خیسی آن جذب پوست کاملا حیوانی آن شد، کفش ها را از پا درآورد، و همانجا گذاشت...
سوار ابر، به آن سو رسید و کفش و خیسی هر دو ماندند...
لبخند زنان اندیشید: "سواری با ابر، نه کفش نمی خواهد و نه ... "
نقطه

LOOP

2010-05-27T14:36:00.000-07:00

it's just like a circle:
something ignites, stimulates you,
you start with something,
then you get on with it for a while,
and when it ends,
you're exactly in the same place where you were.
it's not an occasional or exceptional matter.
it happens each and every time, you're involve in something
you gain something, you lose another, but you never end up in a different dimension.
it's just like painting the circle every time you cycle it.
that seems to be a rule, an obligation. an oppressive compulsion
we live through, and in circles...

m.o.m.e.n.t

2010-05-07T08:58:00.000-07:00

first he felt cold.
then the hair on his arms and chest rose.
then he felt an ignition, at the bottom of his stomach. just like a small candle light...
the it began to burn the inside.
he no longer could stand.
opened his mouth, finding unable to make any sound, he began to cry...
now you may think that there was something terrible going on in his life.
or in contrast, he's fallen in love and the joyous pain of conceiving it, has caused it.
or a sudden recall of an old memory, in which great sensations were involved.
or even an unknown fear striking upon him...
but it was just him, making a pure moment, in which he could live for now that meant to him so much that almost made him crazy.
he unchained himself from the past, waited for the present, and lived it...
it was such marvelous...

influential

2010-03-21T07:08:00.000-07:00

imagine...

you are in a big room, a library, maybe...

the room is well docerated, and everything seems to be in it's place in a meaningful manner... you're sitting, comfortabely, on a comfortable sofa...

next to you, on another identical sofa, sits your lover. comfortabley for sure...

you seem to have made love just a moment earlier. both were satisfied pleasently...

both watching diffrent directions, think the same: fading strings of pleassure in your bodies...

minds? what's mind by the way? another limb of the same body, maybe...

but you may also think of the mind, as a sacred part, away from the physical aspect of your being...

that's also acceptable right at the moment...

you wait, just for the last string to be torn and then you blink...

then you realize, somehow, which i don't know myself, that your lover, and not everything, is not real...

she/he is just a meterialization of an idea, only existing in your mind...

some how, which again i am not aware of, you are considering this as an unrejectable fact...

i will tell you what will happen next: the earth quits rotating in it's usual orbit and chooses another direction...

weightlessness, sorrounds you(!) and everything begins to float...

you, and your lover, begin to fly in the air, with every object in the room dance around you in an oval orbit...

imagine it...

and believe it...

that's not even beyond your imaginations...

او زندگی کرد

2010-03-08T09:05:00.000-08:00

مرغ دریایی،
بدون حرکت،
بالای سرت،
بر فراز آسمان،
غوطه ور است...
و تو چه می دانی "پژواک ها" چه هستند؟

روزها،
مناسب نیستند.
چرا که، نابینا هستم...
و تو از آن "دختر ژرمن" هیچ نمی دانی.

شب ها،
در رویا هایم،
شاید،
فرشته هایی می بینم،
با نارنجک هایی در دست،
و یا کابوس...
در دامنه های "یک کوه نقره ای"...

و چه بگویم؟
یا چگونه؟
از آنچه به من می رسد،
و آنچه به دیگران؟
زندگی را آسان می کند،
و مرگ را هم...
اکسیر خوشی،
وغم،
و مگر غم، در لذت، چه کم از خوشی آن دارد؟

v.o.m.i.t

2010-03-01T03:45:00.000-08:00

و تو چه می دانی که چیست؟
آنگاه که به من نگاه می کنی،
و رنگهای چشمانم را می بینی،
به جای تاریکی وحشتناک ذهنم،
که از سوراخش پیداست.

هنگامی که ساعت ها،
به بازی های صرف سرگرمی،
و سرگرمی،
و این پاکی که در تو هست،
و در من نه.
و من آنِ تو را دوست دارم،
و تو فقدانِ مرا نه.

آنجاست که تو از من می رنجی،
شاید،
و من،
"از بهر رنجی که می برم"،
و نمی برم،
دوستت دارم

s.e.n.s.a.t.i.o.n.a.l

2010-01-17T11:46:00.000-08:00

و درست مانند زمانی که اِروس،
فرزند الهه ی عشق،
با غبطه و حسادت کودکانه اش،
به چهره ی مرد نگریست،
و کمان را کشید...

و کسی نفهمید که فرزند آفرودایتی،
منشا عشق،
خود از آن بی بهره است،
و رنج آن را می کشد،
تا به ابد

فروید و من

2010-01-04T01:59:00.000-08:00

دوست داشتم تنفری نداشتم...
دوست داشتم همه را،
همه را، دوست داشتم...
دوستانم را،
دشمنانم را،
بسیجی های حرامزاده را،
حتی...

نمی دانم کدام بعد ذهنم به تنفر نیاز دارد...
تصمیم هایی که می گیرم،
یا تصمیم هایی که گرفته می شوند؟
اساسا ناخودآگاهی در کار است؟

سوپر ایگوی من،
هر چه هست،
برای ادامه،
به تنفر نیاز دارد.
و خودآگاهم نیز به دیدن دیگران،
در بدبختی مفرط و مفرط تر...

دوست داشتم طور دیگری خوشحال می شدم...
...اما

fountain of life

2009-12-06T00:19:00.000-08:00

you know me...
for you know my fears...
that i'm not seperate from them...
not that much...

i know, i'll dissapear someday...
fade by the jaws of time...
vanish into absurdity...
and become nothing...

but,
it's you.
by whom i find courage,
to say:
together we will live,
forever...

F-E-A-R

2009-11-28T01:50:00.000-08:00

و می ترسم پیر شوم... خیلی پیر... و ناتوان... خیلی ناتوان... و من بمانم، با خودم، و این ذهن مازوخیستم، روی یک صندلی راحت، خیلی راحت... با یک پتو روی پا، جلوی آتیش گرم، خیلی گرم... و پس مانده های آرمانهای احمقانه ی نافرجام ام، به اتفاق خاطرات جملگی تلخ روزهای کهن، که آلزایمر پاره پاره شان کرده، بخورند توی سر دردمندم، شب و روز... متاسّفانه، بعله

برف پاک کن

2009-11-18T00:33:00.000-08:00

زندگیم سریع و نامنظم شده...
وقتی برای جست و جوی صداقت با خودم پیدا نمی کنم...
عفونت ریه چپم،
شاید،
زود خسته م می کنه...
و شاید،
بی نظمی ذهنم...
مصیبت، دنبال مصیبت،
و من به زمان اعتماد کردم،
بزرگترین دشمن بشر...
مغزم با خورشید کار می کنه،
و خورشید خیلی کم پیدا ست،
این روزا...
شاید یه تلنگر،
یه خواب عمیق و طولانی،
و یا،
حتی،
یه پلک زدن مافاوت با بقیه،
بتونه اوضاع رو تغییر بده.

نکته اینجاست که،
همه چی خوبه،
برف پاک کن زهن کن خراب شده...
بعله

dedicationability(!)

2009-10-17T10:01:00.000-07:00

let's play...
let's count ourselves in...
let's get ready...
let's be happy...

let's stop...
let's dwell...
let's look around...
let's see...

let's go on...
let's move on...
let's carry on...
let's dream on...
yeah...
let's dream it on... and on...

let's consider...
let's forget...
let's forgive...
let's believe...

let's feel...
let's share...
let's fall...
let's fall...
let's fall...
let's fall...
in something...

yeah...

let's fall in something...

to niloo...
(inspired by a song called "lights" by "archive)

Remedy

2009-10-11T03:03:00.000-07:00

می توانی،
خیلی زود،
بیایی،
و نگاهم کنی،
و لبخند بزنی،
از دور...
و نزدیکم شوی،
خیلی زود...

می توانی ،
رو به رویم بنشینی،
و نگاهم کنی،
و لبخند بزنی،
و بلند شوی،
و بروی،
حتی...

می بینی؟
چقدر ساده راضی می شوم؟
خیلی زود...
خیلی سریع

to a very dear mate...

2009-10-06T23:03:00.000-07:00

the fact is,
mate,
everybody liked you,
but you were a jerky, nerdy bloody wanker.
and i knew that.
and i was just too good to turn you in...
and you continued to be that jerky nerdy good guy.
and then,
there was me,
who had some weaknesses,
and any body,
was just anyhow persuaded to reveal them,
and use them,
just to step upon my head,
and stand above, dry
while i was drowning...
yeah, mate...
the fact is you were an absolute fucking douche...

یک داستان خیلی کوتاه

2009-10-04T04:42:00.000-07:00

از شهر اومده بود
خيلی وقت بود که توی ده بود
شايد ده سال، يا حتّی بيشتر
رو زمين کار می کرد
از صبح تا عصر
بيل می زد، کلنگ می زد، و گاو آهن می کشيد.
و عصر ها هميشه تو خونه ش، نور شمع، تا بعد از نيمه شب.

خيلی وقت بود که توی ده بود...

يه روز خيلی گرم،
که مثل هميشه مشغول بود،
کلنگشو تا پشت سرش برد بلا،
و يکهو،
خورشيد از تابيدن دست کشيد.
باد ايستاد
زمين متوقف شد.

فقط مورچه ها بودند که کمتر از دو متر زير کلنگ، به هر دری ميزدند تا جونشونو نجات بدن
و جونشونو نجات دادن،
و مرد ناگهان فهمید،
و همه چيز به وضع طبيعيش برگشت،
خورشيد، باد و زمين...
و مرد ديگه ونجا نبود،
فقط کلنگ بود و يه سری مورچه...

ديگه، خيلی وقت بود که توی ده بود

my most terrifying demons

2009-09-19T09:10:00.000-07:00

It certainly is a terrible day…
Or night…
All I feel is a vague vision of my most unclear demons…
Mostly covered by the solitude I’m surrounded by…
And the absurdity I have to lean on seems unbelievably stupid right now…
And the stupidity of the contrary, just adds the pain…
No longer my chest hurts… but it still does…
I wonder, just for now, if I will be able to understand what I meant right now…
That’s not the main point, is it?
I also have considerable doubts about what I am…
I also don’t know if there’s anything wrong with it or not.
There can be a conclusion to all these…
And I don’t really find it that necessary to tell it all…
I’m young…
I maybe feeling it…
But everybody admits that I am…
I may have all my life ahead of me…
All my life,
Ahead of me…
I wonder,
When will I stop thinking like this?
I also wonder,
Will I ever stop?

سینما پارادیزو

2009-08-31T09:50:00.000-07:00

چقدر که تنهاش جواب می ده، جمعیش نمی ده. آخرش ولی می دونی چجوریه؟ می آی خونه، لباساتو در میاری، چراغا رو می خوای روشن کنی، ولی دلت نمی اد. شبه دیگه، قراره تاریک باشه دیگه! همونجوری لخت می افتی رو تخت. مثلا خیره می شی به سقف، یه کم طول می کشه تا چشمات به تاریکی عادت کنه و ترک های سقف رو تشخیص بدی. دنبالشون می کنی. ترک هارو...
بعضی از ترک ها به هم می رسن و با هم یه جا تموم می شن... بعضی ها هم همونجوری می رن و یهو تموم می شن. بعد به این فکر می کنی امروز تو هم مثل اون ترک تنها، رفت و تموم شد. بعد یهو می بینی که شاید تمام زندگیت همون ترک تنها بودی و هستی. بعد یه لبخند تلخ می زنی و سرت رو واسه خودت تکون می دی... پا می شی زیر کتری رو روشن می کنی که یه قهوه درست کنی و بر می گردی لپ تاپ رو روشن می کنی و تایپ می کنی...
و این می شه مازوخیسم زندگی من... کل رفتارم خود آزاری ایه در جهت رسیدن به نقطه ای که پایان تراژیک تلقی می کنم. ولی هیچ وقت این پایان ها برام خوشایند نبوده. تماشاگر ها همیشه لذتش رو بردن

i.m.a.g.i.n.a.t.i.o.n

2009-08-31T00:32:00.000-07:00

feel like crying?
close your eyes,
breathe...
imagine...
a very far place,
near the mountains...
feel the snow,
covered everywhere...
feel the cold...
watch the mountain,
not far away...
see the trees,
still green, but pale...
and the lake, deadly frozen...
listen...
absolutely no sound...
now, move...
take off your shoes,
and walk on the ice...
let your bear feet...
don't open your eyes and let your toe, feel the cold...
you know you know the way...
listen to the sound of your steps...
hear the wind answers,
you're in the right path...
just a few steps more...
and now open your eyes...
this is my hut...
warmly set, friendly designed, lone lived long...
care for a cup of warm tea?

متولد شده در آتش مثیبت، با شعله هایی به آسمان رسیده

2009-08-21T21:34:00.000-07:00

اتوموبیل در حال سوختن بود، بدون راننده...
و گنداب ها، از هزاران خودکشی تنها، غرق کثافت بودند...
و باد تاریک می وزید...
حکومت، ورشکسست بود...
وما،
نشئه بودیم. بسیار زیاد...
با رادیویی روشن، و پرده های آویخته...

ما،
در شکم این ماشین مخوف محبوس...
و این ماشین،
در حال خونریزی تا مرگ...

خورشید، پایین آمده...
برای همیشه.
و چراغ ها،
همه دزدانه می نگرند.
و پرچم ها،
همه بالای میله هاشان،
مرده اند...

بدین سان بود...

ساختمان ها، ناگهان در هم فرو می شکستند.
مادران،
فرزندانشان را از میان آوار،
چنگ زده و بیرون می کشیدند...

آسمان، ولی،
در سرخی آتش،
زیبا بود...
و فلز های گداخته،
و به هم پیچیده.
همه چیز،
در انگاره ای نارنجی رنگ،
شسته می شد،
و می سوخت...

گفتم: "مرا ببوس، زیبای من.
به راستی،
این آخرین فرصت است"
و تو،
دستان مرا گرفتی،
و هر دو در آن سهیم شدیم...
مانند یک رویا،
و یا یک تب سوزان...

صبحی دیگر،
و ما،
بیدار شدیم.
مطمئنا،
در درّه ی مرگ...

من جیبهایم را گشتم،
پر از خون بودند

ماندم... ...بی دل

2009-08-19T06:09:00.000-07:00

می دانی چه شد؟
آری، تو می دانی. تو خوب، می دانی.
که گذشت...
کلمه ای که هر حرفش،
با عذابی دلخراش،
و اندوهی وزین،
و هزاران حس نا شناخته،
و عاصی،
از انگشتانم بیرون می زند
و دیدنش،
چشمانم را می سوزاند،
و مفهومش،
قلبم را،
آنچه را که هنوز،
در خلا سینه ام مانده،
و از فشار،
و درد،
بزودی خواهد گسیخت،
و خواهد مرد،
می سوزاند...
بله محبوب من.
گذشت...

نمی دانم قلبم،
چند بار دیگر می تواند تکرارش را تحمل کند،
اما باکی نیست.
دیگر،
باکی،
نیست...
چرا که گذشت...

ذهن خسته ام،
حافظه ی مریضم،
هر چه را به نسیان بفروشند،
چشمانت را،
معصومیت نگاهت را،
به کدام بها می توانند مبادله کنند؟
آری، رهایی وجود ندارد،
جز با تصور نگاه تو،
و از تصور نگاهت،
مرا،
مگر گریزی هست؟
اینچنین است،
دلداده ی من،
چرا که گریزی نیست

برای تویی،
که،
در سپیدی طلوع گم می شدی،
از پاکی،
و نور خورشید را،
نوازش می کردی،
باد بر تو سوار،
و آب از تو عبور می کرد،
تاریک ترین،
و سیاه ترین تکه ی زندگی ات،
شاید،
بودم...
و صبح ها،
تنها،
از شدت اشتیاق،
نازنینم،
و از درد،
به خود می پیچیدم،
و خواهم پیچید،
تا ابد،
شاید،
از دوریت،
آری نازنین من،
اشتیاق تو،
چرا که،
عادت کرده ام به همنشینی با غروب،
. سایه ها..

برو،
به سلامت،
که مهتاب، فرا می خواندت.
و مهتاب کجا و
...

a very simple l**e...

2009-08-12T06:25:00.000-07:00

احساس کسالت می کنم،
از بی تفاوتی ات،
شاید...
همه اش دنبالت هستم،
و تو،
حتی،
نمی دانی که نگاهم کنی.
پاسخم دهی،
یا ...
چه تفکرات مضحکی...

خوابت را دیدم،
خوابت را می بینم،
و آرامش می گیرم.
عموما...
و اشتیاقت را می بلعم.
کوتاه مدت...
آرامش بخش هستی.
و این تازه نقطی ای از صفحه ی خوبی های تو ست.
زیبایی.
بسیار زیبا...
من کی توانسته ام نفی اش کنم؟

دوست دارم تو را به تن کنم
و تو نیز مرا بپوشی،
و با هم به خواب رویم.
و صبح ها،
خیلی زود،
قبل از طلوع خورشید،
بیدار شویم،
و ملبس به یکدیگر،
کاملا بیتفاوت به شفق،
به هم فکر کنیم.
تا جایی که، خورشید
از جاه طلبی اش،
و حسرت ذهن تو،
دیگر نتواند برآید...
بله، خورشید هم بی تو جلوه ندارد،
با اینکه دو حرف،
از تو،
بیشتر دارد...

ازم پرسیدی،
کی بر خواهم گشت،
و من در آن لحظه،
تصورت کردم،
هنگامی که جویای منی،
و من بر می گردم،
و تو خوشحال...
براستی،
یک مرد،
چیزی بیش از این می خواهد؟
جوابش را می دانی؟
برایت خواهم گفت که "نه"...

شاید روزی عاشقم شوی.
دوست دارم،
روزی عاشقم شوی...
خیلی...
کاش،
بشوی

سراب

2009-08-10T01:45:00.000-07:00

او: نگاه کن، می بینی؟
من: چه را؟
او: نگاه کن، نمی بینی؟
من: چه را؟
او: چشمانت را باز کن. نگاه کن، دیدی؟
من: چه را؟
او: هیچ... خداحافظ...
...
...
...
من: آه...
او: ...
من: افسوس...
او: ...
من: درد...
او: ...
من: اینجا...
او: هزاران کیلومتر آنور تر...
و من:
ناتوان

a remedy, worse than the disease...

2009-07-27T08:56:00.000-07:00

عجیب است...
نیست؟
چرا...
غریب حتی...
چون لغتش را دوست دارم...
شاید...
هر دو با هم هم،
شاید...

در یک هجوم عجیب،
و حتی شاید غریب،
و بطوری که مخیله ام از درک چون و چرایش عاجز است،
یعنی بسیار ناگهانی،
و غافلگیرانه،
شاید،
گرفته شدم...
به شدت...
و عمیق...

خواستم همه را بگذارم،
با تمام زیبایی هایشان،
و نازیبایی های جذابشان،
و حتی غیر جذابشان،
و بروم...
اینبار،
نه خیلی دور...
در حد چند کوچه و خیابان...
و تنها شوم.
من بمانم،
و خودم...
آنچه همیشه گریزانش بودم،
و الان به دنبالش...
آنجا،
در یک جای تاریک،
و کمی خنک،
و خلوت،
مسلم،
وقتی نسیم عصر به صورتم می خورد،
و من نمی دانم از سرما،
یا فوران احساسات،
اشکم بدور چشمم جمع می شود،
ولی پایین نمی آید،
مثل همیشه،
شاید دلم نوایی هم بخواهد...
نوا خوب است...
و من دوستش دارم.

هر چه است،
نازنینم،
همه اش همان است...
نازنینم

عدالت در منظر یک ذهن مریض و دیالکتیک و در روزی بَس معمولی

2009-07-18T01:30:00.000-07:00

لدنیا پر از ضد و نقیض و بی عدالتی ست. به نظرم بزرگترین دروغی که در تاریخ بشر ثبت شده (و یا هم نشده) و همین طور بزرگترین ظلمی که ادیان و مذاهب و فرمانروایان و ضمایم و مخلفات و نان های اضافی شان به مردم روا داشته اند پر از عدل جلوه دادن دنیا و خالقش و خودشان و خلاصه کل سیستُم بوده است. (جلل خالق!) چطور ممکن است آخر؟
من از هزاران هزار نفر بلندتر، لاغر تر، دماغ گنده تر (وقتی کاریش نمی شود کرد بهتر است مه القا کنیم گنده اش خوب است)، پر مو تر، باهوش تر، جذاب تر، تو دل برو تر، سکسی تر و غریب تر(این دیگر چه جور صفتی است؟) هستم، و هزاران نفر هم نسبت به من همین وضع را دارند (در نهایت فروتنی عرض کردم) و مشکل اینجاست که چون کسی نیست که همزمان بلند ترین، لاغر ترین، دماغ گنده ترین، پر مو ترین، با هوش ترین، جذاب ترین، تو دل برو ترین، سکسی ترین و غریب ترین (عجب صفتی ست انصافا!) آدم روی زمین باشد، من مجبورم برای حفظ وجهه ی ایده آلیستی خودم هم که شده غضه و حسرت تک تک آن هزاران نفر بهتر را بخورم! در حالی که اگر سیست( ُ )م عادلانه بود، همهی ما برابر می بودیم، و یا حد اقل و در صورت پذیرفتن کمی شیطنت از نوع "خداییَش" همه ی آن "ترین" ها در یکی دو نفر جمع می شد تا من به جای هزاران، غصه ی یکی دو تا را بخورم و دیر تر پیر شوم.
سال پیش خبر رسید که دختر خاله ی مایه دار تر مان (آن یکی هم در حد کمتر نامحدودی مایه دار تشریف دارند) موفق به کسب رتبه ی هفت کنکور سراسری گردیده اند!
از آنجا که هیچی نباشد فامیل هستند و موفقیت ایشان بایستی مایه ی افتخار سر بلندی ما دون پایگان و خرده ریزه های فامیل باشد، من به شدت دچار احساس ناراحتی کمی تا قسمتی توام با بدبختی شده ام! کمی از این قضیه به خاطر "بیش از حد" بودن موفقیت او ست. (در واقع در این مقوله معیار برای موفقیت رتبه ی کنکور اینجانب است که حول و حوش نود عدد بیشتر است!) ولی بیشتر ناراحتی ام از عدم بهره مندی ام از حس سربلندی و افتخار فوق الذکر است. آخر مرا چه شده؟
بعضا به این فکر کی افتم که اگر یک ماشین زمان داشتم، می گشتم و اولین خرزن تاریخ را یافته و به او تجاوز می کردم، سپس رویش بنزین ریخته و آتشش می زدم و سپس به بقایای میت او باز تجاوز می کردم. (عینهو کاری که باید با این کارکنان صدا و سیما این روز ها انجام داد) تا درس عبرتی می ساختم برای باقی خرزنان پیرو راه آن مرحوم، چرا که همه ی بدبختی من به گردن این خرزن هاست. (باید این ایده را ده میلیون دلار به اسپیلبرگ و رفقایش بفروشم تا یک تریلوژی ای چیزی در مایه های سای فای، اسلشر، فیلم نوآر ازش در بیاوردند)
چطور است که من نمی توانم همزمان بهترین پیانیست، ویولونیست، بسکتبالیست، تنیسور، بیلیارد باز، معمار، عکاس، مهندس سیست( ُ )م، پزشک و خیلی چیزهای دیگر در دنیا باشم؟ کمی بزرگ شد، در شهر و یا حتی در محله؟ بله، برای این که همیشه کسی هست که یکی از این مقوله ها را کنار می گذارد و به بقیه می پردازد. و بد بختانه اینکه همیشه کسی هم هست که یکی دیگر را کنار می گذارد و بد بختانه تر اینکه این روند تا آخر ادامه دارد. اینجاست که به خرزن ماجرا می رسیم که کل زندگیش دارد خر یک پیز را می زند و طبعا موفقیت او در یک سال (در بهترین حالت) ده برابر موفقیت من خواهد بود! تازه به آن سرخوردگی های ناشی از عقب ماندگی ها و ملامت ها و سرزنش ها و نگاه های پرسش گر و جست و جو گر و تحقیق گر و تحقیر گر (آخر اسم فاعل بود رسما) را هم اضافه کنید و ببینید از توی آن چه در می آید (که من هستم البته) ...
آیا من اشتباه کرده ام که به دنبال تمام علایق خودم هستم؟ یا آن یارو "خرزن ماجرا" اشتباه کرده است که به موفقیت می رسد؟
نخیر جانم، همه اش تقصیر همان عدل است که با کمال بی عدالتی و از فرط عدالت مرا به حضیض سر خوردگی از عدم کامیابی و نا امیدی از نبود کلی عدالت و احساس بد بختی از موفقیت این دختر خاله و مکر و فریب این جهان پتباره و در نهایت وقاحت آن خرزن بد قواره کشانده است.

اِی داد

conceptual agitation

2009-07-16T09:45:00.000-07:00

اکثر تشویش هایی که می شناسم،
امشب،
الان،
مهمانم هستند...
جالب است که همه شان،
وقتی جمع اند،
آرامش بخش هم هستند...

لبخند تلخی دارم،
و لین به خاطر توست...
که دیگر دور شده ای،
و به این زودی ها بهت نخواهم رسید...
شاید...
هر قدر سریع بدوم...
شاید...
در واقعیت،
بودی،
یکی دو ماه بود،
خودت گفتی...
و من شاد بودم،
از نادانیم...

مانند این فیلم ها،
که زیاد دیده ام،
می خواهمت...
امیدم به بی وفایی توست...
و آرزویم به غیر محتمل ترین شانس های ممکن،
آویزان است...
شاید...

دیشب، تمام غصه هایم را مصرفت کردم...
خواهمت دید...
و نگاهت،
خواهم کرد...
زیاد...
خوب است...
و امید بخش...
امید به بی وفایی ات دارم...
و نگاه خود...
که،
شاید...

مثل این فیلم ها...
که بعد از سال ها،
خواهی فهمید،
که،
عاشقت بودم...
و نه من،
و نه تو،
نیستیم که خوشحالیم،
بلکه تماشاچی است...
و حیف،
که نیست...

با این خیال هم سرگرمم...
شاید،
و امیدم،
هنوز،
به بی وفایی توست...
و نگاه های خودم

tri-state

2009-07-10T09:13:00.001-07:00

سفر را با ترسش،
دوست دارم،
و ندارم.

اسکان را با تو،
دوست ندارم،
و دارم.

پویایی را بدونت،
دوست ندارم،
وندارم

ستوده

2009-07-02T23:34:00.000-07:00

بهار بود...
یا تابستان...
همه جا سبز بود...
از رویش بی سابقه ی درختان...
او هم بود...
سبز بود...
ریشه دوانده بود...
طویل...
مانند خیلی...

خرداد بود...
یا تیر...
او بود...
سوار بر اسبش...
درامتداد زنجیر سبزی،
که تا چشم کار می کرد بود...
و حتی مغز...
طویل...
همه جا...

بیست و سوم بود.
خرداد بود.
این را درست یادم است.
او هم بود...
هنگامی که تبر دست گرفتند،
فرومایگان دد منش،
و بنا گذاردند،
به زدن ریشه ها...
و او هم بود،
و ریشه داشت...
طویل...

نمی دانم کِی بود...
ظهر بود یا صبح...
و یا شب...
او نبود...
اسمش بود،
اما خودش...
معلوم نبود...
مادرش "چشم" براه "چشمانش"،
پدرش نگران از ریشه و ساقه اش،
و اسبش بی سوار، چابک سوارش، بود...

او،
حمید بود...
حمید "است"،
و هست...
هر جند امیدوارانه...
عموزاده خلیلی

my inconvenient combination

2009-06-30T12:59:00.000-07:00

مثل سگ
خسته ام...
از ناتوانی...
از فقر، از نوع کاملا مادی اش...
از جنگ و جدال و گریز و پاتک برای نان و نمک بیشتر...
و بهتر...
از پدر و مادر...
و نصیبم شدن از خشم،
و سست شدنم از اندوه ناتوانی،
و وابستگی،
که وحشتناک،
می برد نفس را...
و می برد،
شرف را...

کماکان خسته ام...
از پلیدی...
از تعصب، وای...
تعصب دیوانه ام می کند...
در حیرتم،
که چگونه متعصبان،
توجیه می کنند عملشان را...
نقصشان را...
ازدیاد منفی شان را...
و می خورانندش ،
در بهترین حال،
و کنایه می زنند،
بدتر،
که چرا نقصشان را ندارم،
و نمی پذیرم،
ازدیادشان را...

دلم پر است...
به اندازه ی تمام روزهایی که ندیدمت پر است...
و سه قطره امید،
درونش،
به چکه مشغولند...
و چه با مسما...

دوست دارم ببینمت...
خیلی ساده،
و تنها...
با منظره ای از درختان سبز،
تنها...
رو به رو...
با لبخند همیشگی ات...
تنها...

دوست دارم بدانی،
فشار درون سینه ام را،
وقتی تو را تصویر می کنم،
در مخیله ام...

دوست دارم،
ببینمت،
مهم نیست کی،
یا کجا...
تنها

feelings

2009-06-28T12:09:00.001-07:00

sentimental, sensational, emotional...
call it whatever you want to...
i'll be it,
right at the moment...

moonbeam

2009-06-26T23:07:00.000-07:00

stand up and face it although you're half dead,
try to remember though they've taken your head,
why we sleep fully dressed and rise only from bed...
who did this to us?
who did this to us?

so partial to memory the pearls of our dead
but where do we keep them? put them here by the steps.
while i climb to the top and i find where i am.
Them that can, do; them that can't...

windowpane

2009-06-23T04:14:00.000-07:00

there's a deep prejudice in me,
outshines any reasons inside...

there's an infinite affection in me,
reflects every single signs outside...

there's an image of u in my mind,
keeps covering the secret scars...

FEAR

2009-06-21T10:11:00.000-07:00

باز هم گرفته ام...
مانند شب های پیش...
اصولا بشری سراغ ندارم که گرفته تباشد،
این روزها...
و چه زیادند وحشیان بشر نما...

سفری اجباری،
تحمیلی،
و مصلحتی،
شاید،
و نگرانی شدید پیش از سفر،
مثل همیشه،
تناقض بزرگ زندگی من،
که چگونه عاشقانه،
از سفر بیمناکم،
و قصه ی ماندن،
و دلبستن،
و در این ارتباط عینی درجا زدن،
را،
منفورانه می پرستم...

صحبت این ها نیست...
بحث "سجاد" است...
که امروز نیست...
و معلوم نیست،
که آیا هست؟
و اگر که آری،
چگونه؟
و یا،
کجا؟

و من،
همه را،
و حتی "سجاد" را،
رها می کنم،
به دستور صاحبان "نان"،
و "نمک"...
که شکم به آنان وابسته است،
و شرافت، به شکم...
و می روم که خوشنودی کاذبی،
از سلامتی ظاهری ام را برایشان ارمغان برم...
و خود از نان و نمک بیشتر بهره مند گردم...
و این وسط،
می ماند،
شرافتم،
تنها...
با خودش...

می ترسم،
برگردم و ببینم،
شرافتم نیست...
وای

fredric, the poet

2009-06-20T13:23:00.000-07:00

در این خلا زیبایی و در این بحبوحه ی نا امیدی، در جست و جوی مامنی برای لختی آسایش...
ناگهان به یاد داستان "فردریک، موش شاعر" افتادم...
داستان موش هایی که درون دیوار سنگی مزرعه ای بهار و تابستان را صرف یافتن آذوقه برای زمستانشان و تدارک برای دفاع در برابر حملات گربه و روباه می کنند...
همه مشغولند، جز فردریک...
فردریک، موش چاق و تنبل و منفور، نگران آذوقه نبود...
نگران گربه نبود...
نگران روباه هم نبود...
فردریک صبح ها گوش به باد می داد،
و ظهر ها چشم به آسمان می دوخت...
غروب افق را نظاره می کرد و شب ها،
فردریک شب ها غرق تفکر بود.
از ملامت ها خسته، و از تهدید ها آشفته نمی شد...
فردریک، شاعر بود...
بهار و تابستان گذشت، و پاییز فرا رسید و در پس آن،
زمستان...
زمستان سرد، رمق را از آنان دزدیده،
و آذوقه را به کمینه باقی گذاشته بود...
سرما و تشنگی، مرگ را به یادشان می آورد و بد تر از آن،
اندیشه ی مرگ را...
که اندیشیدن مرگ بالا ترین یاس هاست...
باد سرد بود و سکوت... و سکوت ادامه داشت با باد سرد...
که فردریک بیرون جست...
نگاهش را به تک تک همنوعانش دوخت،
و شروع کرد...
از گوشنوازی صدای باد، که در علفزار می پیچد، هنگام صبح...
از زیبایی ابر ها در آسمان ظهر، در رقابت با خورشید...
از سحر غروب و آمیختگی کبود و سرخ...
و از رمز شب و اسرار داستان های مگو...
از سبزی برگ درختان...
از صدای آواز گنجشکان...
از نهر روان...
و از کوه و دشت و هزاران...

اینگونه بود...
و فردریک، شاعر بود...
و شعر او،
امید بود،
و امید،
به تنهایی،
زندگی ست...

فردریک بخوان که زمستانی بس شدید پیش روست،
و بیم مرگ،
زندگی را ربوده...
بخوان

awareness

2009-06-19T12:43:00.000-07:00

نمی دانم چه خواهد شد...
مدت هاست فرصت نوشتن ندارم...
و اندک مجال تفکر را از خواب عاریه می گیرم...
شاید فرصتی تباشد برای نوشتن،
که از لجظه های آتی به شدت بیمناکم...
هفته ای گذشت، آکنده از تلاطم...
و در بر گرفته از غبار...
و متاثر از غم و نا امیدی،
و منقوش با خون.

هراسی ندارم از مرگ...
نمی اندیشم به مرگ...
ایده ی مرگ را در قدرت زندگی و غرور و آزادی محو کردم...
و آماده ام...

هزینه ای که برای آزادی انسان باید پرداخته شود بیش از اینهاست.
و من و تو و او باید باشیم و این هزینه ها را تقبل کنیم...
تا خیل انسان ها به اندازه ی ارتفاعی که قطرات خون ما به پیمانه ی دانش می افزاید،
آگاه تر شوند.
و آگاه تر بزایند.
و آگاه تر بسازند و تربیت کنند...

آماده ام

desease

2009-06-12T00:56:00.000-07:00

بیشتر نگران از آنانم که نا آگاهانه،
یا کم آگاهانه،
انتخاب غیر کرده اند،
و فردا روز،
با هر ناکامی،
و یا کم کامی،
چماق بر سر من خواهند زد،
که چرا و چگونه آنگونه بودم،
و این گونه نبودم،
و یا کمتر این گونه بودم...
این افراد آنقدر ناکامی چشیده اند،
که به آن خو گرفته اند
و می ترسند انتخاب کنند
که مبادا انتخابشان منتخب شود،
و نتوانند شکوه ها و گلایه های همیشگی خود را ادامه دهند.
من که راضیم.
نگرانیم از خودم نیست.
از مرض است

numb/tense

2009-06-10T06:33:00.000-07:00

اخیرا زیاد مواجه اش شده ام
تهاجم افکار و گریز احساس را می گویم
و شاید بر عکسش است و من نمی فهمم

فضای کلی انتخابات و نگرانی از نا امیدی این خیل و موج،
نگاه های مشمیز کننده ی احمدی نژادی ها،
ژست های عاقل اندر سفیهی کروبی چی ها،
ناکامی هایی که خبر هایش بی امان و یکی پس از دیگری واردم می شوند،
شکنندگی ناشی از مرض عاطفی،
زخم زبان های اطرافیان که از زهر مار هم کشنده ترند،

همه با هم متحد شده و خالی ام می کنند.

با ابروانی گره شده، لب و لوچه ای آویزان و تشویشی وسط سینه ام،
به یکباره تنها می شوم،
و در دخمه ام محبوس.
و شاید تنها رفیقم خشمی باشد،
که سالهاست تصمیم به فرو خوردنش گرفته ام.

من می مانم و هیچی

they call it that name...

2009-06-03T10:44:00.000-07:00

yeah...
beauty...
pure beauty...
pure, minimal beauty...

sitting and watching, but actually drowned in the infinite galaxy of beauty...
i believe i'm in a way, leading to something called L**E...

indigestion

2009-05-31T23:40:00.000-07:00

اگه این انتخابات تموم شه شاید یه دل و دماغی هم این وسط مسطا پیدا شه که از خودم بنویسم
فعلا که ذهن درگیر کار است و دل در کار یار
خوشمان آمد

واریاسیون تنفر

2009-05-24T20:52:00.000-07:00

آی بابا...
ديگه کار از ای بابا و مای گاد و يا حضرت فيل هم گذشته...

اخيراً به قدری از دسته ملّت پر ادّعاي جو گير، و روشن فکر های زمين گير، و کانديدا های مثلا روشن ضمير، و پول تو جيبي بخور و نمير ما تحتم تحت فشار تحتانيه که به سرم زده برم پيِ دراويش و کوتاه نکردن دايمي ريش و از مخ بيرون کردن پل تجريش و چسبیدن به عرق کيش ميش...

ملّت پر مدعاي بی فکر و بی مغز و بی مخ...
با داعيه ي ساليان دراز تمدن فرهنگ و ان و گه!
تقليد کننده های کور...
بی فرهنگ های بيشعور...
دانشجو های نادان وابسته به توبره و آخور...
ملّت هميشه درمانده و بدبخت و بيچاره و رنجور...
بکشيد و بخوريد و ريپ شويد، که الحق و ولانصاف و خدا وکيلی و تمام ضمايم به همراهه نون اضافه،
حقتونه...

supplication

2009-05-22T11:59:00.000-07:00

i am cold...
cold inside...
hardly feel anything...
desperate about you...
to unite me...

i am weary...
outside me...
putting all the make over i can to get disguised...
as the one i never could be...
to attract you...

i can sleep for a thousand years...
to wake up in a land...
no one knows me...
including myself...
to be enabled to fall again...
in l**E...
may be...

then, there, would be a thousand dreams...
that would awake me...
all, from different colors...
made of tears...
of loneliness...

shine...
shine on me...
and glow me...
then, you can see perfectly...
all the things i've got...
to give you...
and only you...

shine...

glimpse

2009-05-17T23:09:00.000-07:00

3:06 am

woke up very normally...

there's a moment, exactly when you've just woken up,
that time stops...
and awaits you to command to flow again...

then, was i, watching where i am...
hundreds of thousands of land, evacuated laid upon my eyes...
no life, no hope, nothing...

there i concluded i have nothing to live on...

but, before i commit anything,
i just felt i like to sleep again...
and i did so...
and i lived so...

here i am now, looking at my whole future ahead of me...
i do not know what would happen if i...
didn't want to sleep on...

lights

2009-05-16T01:39:00.000-07:00

it hurts to feel...
it hurts to hear...
it hurts to face it...
it hurts to hide...
it hurts to touch...
it hurts to wake up...
it hurts to remember...
it hurts to hold on...

turn my head...

the hurt's relentless...

the hurt of emptiness...
the hurt of wanting...
the hurt of going on...
the hurt of missing...
the hurt is killing me...

turn my head...
Off...
forever...
turn it off...
forever...
off forever...
turn it off forever...

ever blind...

floating

2009-05-11T23:32:00.000-07:00

در کتاب منظر پريده رنگ تپه ها نوشته کازوئو ايشي گورو دختر جوان دو رگه ژاپني- انگليسي که در تکاپوي زندگي آزاد در لندن نمي تواند اندرزهاي حکيمانه مادر خود را درک کند، رو به او مي کند و مي گويد؛ "آخر تو فکر مي کني به جز ازدواج و بچه پس انداختن، چيز مهم ديگري در زندگي نيست؟"

و مادر که پاسخش را نه براي فرزند پرشور و ياغي، که آرام براي خواننده کتاب زمزمه مي کند؛ "جرات نداشتم بهش بگويم نه، سر و تهش را که نگاه کني، چيز مهم ديگري نيست."

mis-treated

2009-05-07T13:15:00.000-07:00

talk to me...
you, that validate the concept of existence...
and rebuild the basis of immortality...
in four simple letters...
please talk to me...

you come from a land,
where i left too early,
without even knowing the truth about it...
and that is youth you bring, may be to share, may be with me...

you may don't even have the remotest idea
how much i like u,
to talk to me,
right now...

see?
i've been perfectly persuaded,
i'm not gonna see u again...
soon...

so,
just talk to me...
and let me get the most...
from the moment,
i expect the least...

non-typical L**E

2009-05-04T22:04:00.000-07:00

i've found a bridge...
throughout many, possibly...
to leave the boundaries...
to enter the truth...

where there are things for sure...
the validity and existence...
of true nature of beauty...
and unmasked figures of absurdity...

cool sun, warm snow, and soft rock...
gathered to lie together in peace...
and unexpected harmony,
where chance plays it through silence...

where i can choose...
what is not chosen...
and i sure will...
the eternity, and one day...

eternity for you...
and one day for me...
to just be with you..
and watch your emptiness...
happily...

"boBe !"

addiction to u

2009-05-02T10:42:00.000-07:00

if the sky fall,
the oceans vanish,
the mountains collapse,
and all life extinct,
i know,
i am here...
every night...
to express myself,
in terms...
in which i almost suck...
occasionally...

in-vain

2009-04-30T04:26:00.000-07:00

there absolutely is no absolution.
and the fact is wrong itself...

what else do people need to see the paradox?
we live, breathe, walk, and even love paradoxically...
and yet try unbelievably to deny the fact...
that's retarded...
that's absolutely retarded...
oh...
shit...

longing...

2009-04-29T05:43:00.000-07:00

birds, floating in the breeze, singing the revolutionary song of spring...
wheat, dancing in the northern fields...
ice, melting down in my brain...
camels playing rock'n roll...
gentle giants rest in peace...
and time, awaits me to go on... and i'm ready to leave them all here...
and go...

beauty is more than enough to satisfy a lonely man... a lonely mind...
but it's banned, captured... is being tortured by the beasts of time...
in the dungeons of this city...
savages... barbarians... fakes... unbelievers... fucking saints...

so, i will go, so far, so deep, so true...
in a place no shadow stabs his owner...
and no footprint plots a conspiracy...
and no agony persists drilling a mans heart...

where i can rest my body, down a tree, on the everlasting green grass...
and feel the freedom of my mind by picking up a yellow apple... and just looking at it...
there i will compose the symphony of wind... where sun will play the solo...

and all the legendary and mythology will join me... and will praise my will...
for i will be a legend myself then...
and that will be how i'll find my way to awe...
an immortal picture of the extremest simple mind...

there, going to be truly "boBe !"...

anti-humane

2009-04-27T04:39:00.001-07:00

اگه می شد، همين الان، پا مي شدم با مشت مي کوبيدم روی ميز...
وسط همين دانشکده ی لعنتی
يه نعره از اعماق دلم مي کشيدم،
و نعره ی بعدی
شايد ده تا نعره مي زدم...

مشتمو از رو ميز ورمي دشتم،
و ميکوبيدمش تو صورت اولين آدمی که بهش مي رسم
و تو صورت بعدی هم همينطور
و بلا انقطاع، الی الاخرا
به طور قطع، و بدون استثنا، از همه متنفّرم
فقط از بعضيا کمتر...
در حال حاضر البتّه...
از همه ی اين حماقت های کنسانتره، همراه با بی توجّهي اعجاب انگيز، و کم هوشي مفرط با غرور بينهايت...
مدفون شده زيره کوهی از کثافت...

اجناس غیر انسانی می خوام
غیر آدم

wasted hope

2009-04-23T23:02:00.000-07:00

در میان باد

در راهرو تاریکی

و در چاه حسرت،

و شاید غبطه، کمی بهتر

می لرزم.

یاد گرفته بودم سرما را دوست بدارم

گرما را هم

فردا، تنها صعود خواهم کرد

تا شاید تنهایی هایم در ارتفاع کم وزن تر شوند

و یا از حضیضی، فقط به نظر نیایند، کمی بدتر

می دانم، و نمی دانم چه می جویم.

در امیدی به نظر بیهوده خود را گرفتار آرمان پیروزی حتمی خوبی بر بدی،

و دانسته های نسبی بر نادانی های ابدی ام کرده ام

تا شاید به نقطه ی مرجان برسم

که نفی اش کردم، دیروز...

لحظه ها را دوست دارم

به تنهايی زيبايند

در انتهای درّه ی بدبختی نيز می توان لحظه ای خنديد

و فقط در ان لحظه زندگی را چشيد

و باز هم خنديد.

شتر ها روان اند و روح مرا می درند

با نوای دلسايشان.

راه زيادی در پيش است تا مفهوم تضاد دريافته شود

که چگونه خود ازاری زيباست...

و چگونه زيبايی ای...

و همينطور راه درازی در پيش است تا بفهميم، و شايد زندگی

همان راه دراز فهميدن است و خودکشی همان از ابتدا نفهميدن

و يا به يکباره فهميدن!

ويا فهميدن يعنی خودکشی!

برنج هم زيباست.

زيبايی آفريدن هم زيباست.

آيا همه چيز زيباست؟

قدرت و درک زياد ميخواهد؟

کاش ميتوانستم نفرت را زيبا کنم

تا به زيبايی متنفّر شوم...

در تظاهر زيبايی ميروياندم،

تا متنفّر نشوم...

خود را زيبا کنم، تا تظاهر به تظاهر ديگران نکنم،

و متنفّر نشوم...

برنج زيبا بود...

*************

چند وقتی هست که حوصله ی عاشقی دارم و دلم، می خواهد.

گويا نماند، بر خلاف اسمش.

اگر ميماند شايد ديگر نبود،

ولی زيبا بود، و معصوم،

و زيبا...

و زيبايی هم آفريد، چند لحظه...

بود، و زيبا بود، و زيبايی آفريد...

ولی حوصله ی عاشقی ام را برد، و پس اش هم نياورد.

گفت هم که نخواهد آورد، ولی دو پهلو...

************

مغز من استعداد عجيبی در عادت کردن دارد!

و بعضا همين عادت ها، زيبا ميکنند چيزها را

و ياديدن بعزی زيبايی ها

عادت کردن ميخواهد...

تصنّع هم زيباست، و همينطور شرق...

و البتّه غرب...

امروز کمی زيبا بود.

نميدانم فردا چگونه خواهد بود.

دوست دارم زيبا باشد.

دلم ميخواهد...

خواستن زيبايی هم

کمی،

زيباست...